Wanneer je leven blijft draaien, maar jij niet meer mee bent

Je leeft in twee werelden. Maar welke van de twee bepaalt jouw leven?

Je staat 's morgens op en de dag begint.

Werk. Kinderen. Afspraken. Berichten die nog beantwoord moeten worden. Iemand die iets van je nodig heeft. Dingen die geregeld moeten worden.

En eigenlijk weet je meestal heel goed wat er van je verwacht wordt.

Maar ergens is er ook nog een andere wereld.

Die is veel stiller.

Daar zit wat jij voelt. Waar jij naar verlangt. Wat je eigenlijk graag zou willen. Die kleine stem die soms zegt: dit klopt niet meer voor mij. Of net: daar zou ik zo graag naartoe willen.

Alleen krijgt die stem niet altijd evenveel plaats.

Je buitenwereld kan perfect draaien terwijl het vanbinnen wringt

Dat vind ik zo bijzonder.

Je hoeft helemaal geen leven te hebben dat zichtbaar in de soep draait om toch het gevoel te hebben dat er iets niet klopt.

Misschien heb je een job, een relatie, een gezin, een huis. Je doet wat er moet gebeuren en voor de buitenwereld lijkt er weinig aan de hand.

En toch denk je soms:

Is dit het nu?

Waarom ben ik eigenlijk niet gelukkig terwijl ik zoveel heb?

Wat wil ík nu eigenlijk?

Of je voelt dat er iets moet veranderen, maar je hebt geen idee wat.

Dat is vaak het punt waarop je buitenwereld en je binnenwereld niet meer helemaal dezelfde richting uitgaan.

We leren heel goed leven in de buitenwereld

Van jongs af aan leren we rekening houden met de wereld rondom ons.

Wat wordt er van mij verwacht?

Wat vinden anderen goed?

Wanneer krijg ik waardering?

Hoe vermijd ik ruzie?

Wat hoort nu eenmaal zo?

Daar is op zich niets mis mee. We leven nu eenmaal niet alleen op een eiland.

Maar wanneer je jarenlang vooral bezig bent met wat rondom jou gebeurt, kan iets anders steeds stiller worden: jij.

Je weet wat je kinderen nodig hebben.

Je voelt wanneer je partner niet goed in zijn vel zit.

Je weet wat je werkgever verwacht.

Je weet zelfs al wat je moeder gaat zeggen nog vóór ze haar mond opendoet.

Maar dan stel ik je één simpele vraag:

Wat wil jij?

En plots wordt het stil.

Misschien is er niets mis met jou. Misschien klopt de richting gewoon niet meer

We proberen zoiets vaak op te lossen door nóg harder na te denken.

Wat moet ik doen?

Welke keuze is de juiste?

Moet ik van werk veranderen?

Moet ik blijven of vertrekken?

Moet ik eindelijk eens leren nee zeggen?

Maar misschien begint de vraag ergens anders.

Niet bij: Wat moet ik doen?

Maar bij:

Van waaruit maak ik mijn keuzes?

Kies ik omdat iets werkelijk bij mij past?

Of kies ik omdat ik geleerd heb dat dit verstandig, veilig of wenselijk is?

En dat verschil is niet altijd gemakkelijk te zien.

Want wat je jarenlang hebt gedaan, voelt op den duur gewoon als wie je bent.

En daar vind ik Human Design interessant

Niet omdat jouw Human Design chart kan vertellen wat jij morgen moet doen.

Dat zou trouwens volledig ingaan tegen hoe ik werk.

Ik gebruik Human Design eerder als een spiegel.

Het kan iets zichtbaar maken van hoe jij van nature functioneert en waar je onderweg misschien zo sterk bent gaan aanpassen dat je het verschil zelf moeilijker voelt.

En dan begint voor mij het interessante stuk.

Niet: “Je chart zegt dit, dus jij moet dat.”

Wel:

Klopt dit voor jou?

Waar zie je dit terug in je leven?

Waar doe je vandaag iets omdat het echt bij je past?

En waar merk je dat je vooral doet wat je denkt dat je hoort te doen?

Human Design is dan geen routebeschrijving die je blind moet volgen.

Het helpt je kijken.

Die derde richting ligt voor mij niet boven jou

Dat zou ik anders formuleren dan in de oorspronkelijke tekst.

Voor mij is er geen "hogere versie" van jou waar je naartoe moet.

Er is ook geen perfecte bestemming die ergens verborgen in je chart staat.

Wat er wél kan ontstaan, is een punt waarop je buitenwereld en je binnenwereld dichter bij elkaar komen.

Waar wat je doet niet voortdurend botst met wat je voelt.

Waar je keuzes niet alleen logisch zijn voor iedereen rondom jou, maar ook kloppen voor jou.

Misschien is dát wel de richting waar we uiteindelijk naar zoeken.

Niet weg van je gewone leven.

Niet weg van verantwoordelijkheden.

Maar terug naar jou, midden in dat leven.

Want uiteindelijk gaat het niet om een perfect leven leiden.

Het gaat erom dat het leven dat je leidt steeds meer ook jouw leven wordt.

Wat denk jij hierover ? Zin om je mening te delen ?