Wat als het geen mislukking is, maar gewoon anders liep dan je dacht?

Stel dat je uitgenodigd wordt op een feestje en je voelt meteen een ja van binnen. Niet omdat je moet, maar omdat je er enthousiast van wordt. Je gaat erheen met de overtuiging dat je je gaat amuseren, dat de mensen vriendelijk zullen zijn, en dat je je warm onthaald zult voelen. Misschien ontmoet je zelfs nieuwe vrienden.

En dan kom je aan. Het loopt totaal anders dan je had verwacht. De sfeer is er niet. De connectie ontbreekt. Je staat daar een beetje verloren en rijdt na een uur stilletjes naar huis met een leeg gevoel dat je niet goed kunt plaatsen. Meteen schiet de gedachte door je hoofd: had ik maar beter niet gegaan. Waarom luisterde ik naar mezelf? Ik had het moeten weten. En ergens diep vanbinnen fluistert er iets: zie je wel, je kunt je gevoel niet vertrouwen.

Maar stel dat dat helemaal niet klopt.

Ontgoocheling is geen falen

Er is een groot verschil tussen ontgoocheld zijn en falen. Ook al voelen ze op het eerste gezicht hetzelfde. Falen zegt: jij hebt iets verkeerd gedaan. Jij schoot tekort. Er is iets mis met jou. Ontgoocheld zijn zegt iets heel anders: je had een beeld in je hoofd van hoe het zou zijn, en de werkelijkheid zag er anders uit. Dat is geen bewijs dat jij faalt. Het leven neemt soms een andere richting dan je verwachtte.

Denk aan het lampje in je auto dat begint te branden. Dat lampje zegt je niet dat de auto slecht is. Het zegt: er is iets wat aandacht nodig heeft. Het is een boodschap. En zo werkt het ook als dingen anders lopen dan je hoopte. Het is geen bewijs dat jij tekortschiet. Het is een boodschap die je iets wil vertellen, als je er even bij stilstaat.

Je gevoel leidt je niet altijd naar wat makkelijk is

Terug naar dat feestje. Want daar zit iets in wat de moeite waard is om bij stil te staan. Je voelde een ja. Je ging. Het liep anders. Nu twijfel je aan je gevoel. Maar wat als je gevoel je niet heeft misleid? Wat als je gevoel je er precies naartoe heeft gestuurd omdat je daar iets moest ervaren? Iets moest zien of voelen dat je in je eigen vertrouwde omgeving nooit zou tegenkomen?

We denken vaak dat als we goed luisteren naar onszelf, alles vanzelf fijn wordt en comfortabel aanvoelt. Maar dat is maar de helft van het verhaal. Soms stuurt je gevoel je bewust naar iets wat moeilijk is, naar een situatie die pijn doet of teleurstelt. Precies omdat je daarin iets moest leren of iets moest loslaten. Je gevoel is als een vriend die soms zegt: ik weet dat je dit niet wilt horen, maar dit heb je nodig. Niet om je te plagen, maar omdat het je verder brengt dan waar je nu staat.

Momenten die ons wakker schudden

Hier is iets wat we allemaal herkennen maar zelden hardop zeggen. We gaan pas echt nadenken over onszelf, over ons leven, over onze gezondheid of onze relaties, op het moment dat er iets gebeurt wat we totaal niet zagen aankomen. Een ziekte. Een scheiding. Een burn-out. Het verlies van iemand die je dierbaar is. Of soms iets kleins, zoals een feestje dat tegenvalt en je onverwacht met jezelf alleen laat op de terugweg naar huis.

Die momenten zijn er gewoon. Ze horen bij het leven, of we dat nu willen of niet. En het zijn precies die momenten die iets in beweging zetten wat jaren van goedbedoeld nadenken niet konden. Niet omdat de pijn goed is, maar omdat die pijn soms de enige stem is die luid genoeg is om door al het lawaai heen te komen. Door de drukte, de afleiding, het gewoon maar doorgaan.

Wat als je je leeg voelt zonder te weten waarom?

Soms is er geen grote klap. Soms is er gewoon niets. Je hebt alles gedaan wat je moest doen en toch voelt het hol. Leeg. Alsof er iets mist, maar je weet niet wat. Dan vullen we die leegte snel: met nog meer doen, met zorgen voor anderen, met afleiding. Maar wat als die leegte er niet is om je te plagen? Wat als ze gewoon ruimte is? Ruimte om te voelen wat er echt in je leeft, onder alle dingen die je al zo lang voor anderen doet, onder alle rollen die je al zo lang speelt?

Die ruimte mag jij vullen. Met wat van jou is. Niet met wat anderen van je verwachten.

De keuze voor veiligheid

En dan is er nog iets wat we minder snel toegeven. Soms kiezen we voor wat veilig voelt, gewoon omdat we al zo vaak pijn hebben gevoeld. We kennen die pijn. We weten hoe ze aanvoelt. En we willen haar nooit meer zo voelen. Dus houden we ons hart een beetje dicht, niet uit kwaadheid, maar omdat open zijn al zo veel heeft gekost. Dat begrijp ik volledig.

Maar hier is wat er dan ook gebeurt: je houdt niet alleen de pijn buiten. Je houdt ook een stuk van jezelf buiten. Een stuk dat wacht om gezien te worden, om te groeien, om eindelijk adem te halen. Een gesloten hart is veilig, maar het is ook stil.

Pijn doorvoelen versus wegduwen

Er is een verschil tussen pijn wegduwen en pijn doorvoelen. Wegduwen kost veel meer energie dan je denkt. Je bent de hele tijd bezig om iets op afstand te houden, ook al merk je het niet altijd direct. Doorvoelen is anders. Het betekent dat je de pijn gewoon laat zijn, dat je haar aankijkt zonder haar weg te duwen. En dan, omdat je haar niet meer tegenhoudt, begint ze vanzelf te bewegen.

Pijn die je toelaat, lost op. Pijn die je wegduwt, blijft. Wat overblijft als je de pijn hebt doorvoeld, is lichtheid. Niet de neppe lichtheid van "ik doe alsof het oké is", maar echte lichtheid. Het gevoel dat je iets hebt losgelaten wat je al lang meetorste zonder het goed te beseffen. En dan ben je niet meer bang voor wat het leven brengt. Je uitdagingen voelen niet meer als bedreigingen. Ze voelen als vragen die je iets willen laten zien.

Jezelf vergeven

Soms betekent groeien ook jezelf vergeven. Jezelf vergeven dat je je zo lang hebt beschermd op een manier die je ook kleiner maakte. Dat je je hart gesloten hield omdat open zijn te veel pijn deed. Dat je keuzes maakte vanuit angst om opnieuw gekwetst te worden. Dat is geen zwakte. Dat is menselijk.

En als je jezelf dat vergeeft, echt vergeeft, dan kan je opnieuw kiezen. Niet vanuit angst, maar vanuit wie je werkelijk bent. Zo heel je jezelf, niet door de zware dingen weg te wuiven, maar door ze door je heen te laten gaan.

Wat je niet hoeft te doen

Je hoeft dit niet mooi te maken. Je hoeft de ontgoocheling niet te verpakken alsof het een cadeau is terwijl het gewoon pijn doet. Pijn mag er zijn. Verdriet mag er zijn. Boosheid ook. Maar eronder, als je er de tijd voor neemt, ligt bijna altijd iets wat je verder brengt. Iets wat je dichter bij wie je al die tijd al was, maar niet meer goed kon voelen onder alles wat je droeg.

Herken je dit?

Als je nu zit met iets wat mislukt aanvoelt. Als er iets is gebeurd wat je wakker heeft geschud en je niet goed weet wat ermee te doen. Als je merkt dat je je hart al een tijdje gesloten houdt en je niet meer goed weet hoe je het weer open doet. Dan weet je me te vinden. Niet om het op te lossen, maar om samen te kijken wat er werkelijk speelt en welke richting daarin van jou is.

Een gratis kennismakingsgesprek van 15 minuten is genoeg om te voelen of dat iets voor jou is. Plan het via innerway.be. Geen verplichtingen. Gewoon een eerste ontmoeting.

Dit is InnerWay. Begeleiding naar jezelf.

InnerWay · Djamila Amiri · Waregem & online · *innerway.be

Plan je gratis gesprek