Waarom ik mezelf geen coach noem

Ik noem mezelf geen coach. En hier is waarom.

Het woord "coach" is overal. In vacatures, op LinkedIn, op visitekaartjes. Teamcoach. Verkoopcoach. Hygiënecoach — jawel, dat bestaat. In Blankenberge werden coaches ingezet om mensen te begeleiden die te dicht bij elkaar liepen op het strand.

Ik overdrijf niet. Ik hoorde het zelf op de radio.

Coach is een mooi woord geworden voor van alles en nog wat. En net daarom gebruik ik het niet voor wat ik doe.

Wat ik dan wél doe

Ik begeleid vrouwen die ergens onderweg zichzelf zijn kwijtgeraakt. Die lang sterk zijn geweest voor anderen — thuis, op het werk, in relaties — en op een punt zijn gekomen waarop ze niet meer weten wie ze zelf zijn of wat ze zelf willen.

Dat is geen coachingsvraag. Dat is een diepere vraag.

Ik help hen zien waar ze vastlopen. Welke patronen hen klein houden. Wat ze al zo lang meedragen dat het voelt alsof het bij hen hoort — terwijl het dat niet is.

Dat doe ik via gesprekken, via Human Design als spiegel, via energetisch werk dat inzichten laat landen op een niveau voorbij het verstand.

Geen stappenplan. Geen doelstellingen op een whiteboard. Geen technieken uit een handboek.

Begeleiding naar jezelf — dat is het dichtstbij

Als ik één zin mag gebruiken voor wat ik doe, is het die. Begeleiding naar jezelf. Terug naar wie je bent onder alle rollen die je al zo lang speelt.

Dat vraagt diepgang. Veiligheid. En iemand die niet spreekt vanuit een boekje, maar vanuit eigen ervaring.

Welk woord jij erop plakt, mag je zelf kiezen. Ik doe gewoon mijn werk.

Herken je dit? Plan een gratis kennismakingsgesprek en we kijken samen of er een match is.

Plan je gratis gesprek